Tag Archive: sentyment


Wszystko

Ostatnio mało wpisów. Bo i o czym pisać? Od ostatniego wpisu nie wiele się zmieniło, kilka rzeczy tylko uległo pogłębieniu. Nie umiem się skupić. Kiedy siadam do komputera w celu innym niż nauka to cukier leje się z klawiatury litrami. Przemierza łącze internetowe, zalepia światłowód i dociera do celu słodką melasą dziwnych wyznań, tak żenujących, że chyba nie powinny nigdy ujrzeć światła dziennego. Ale z drugiej strony nadciągają odpowiedzi. Druga strona wydaje się być całkiem zadowolona z potoku słodyczy jaki ją zalewa niemal co dzień. Teraz zaś druga strona śpi.
Nie! Nie śpi. Oddaje się swojemu hobby, które tak lubi, a do którego rzadko się przyznaje. On chociaż jakieś ma, ja jestem niewydarzonym bloggerem ze skłonnością do internetowego ekshibicjonizmu, niespełnionym fizykiem, który swojej pasji nie jest w stanie poświęcić choć pół godzinki dziennie. Fantastą za pięć groszy, który ostatnie opowiadanie napisał z rok temu, a książek nie ma czasu ostatnio czytać. Z drugiej jednak strony szukałem a zostałem znaleziony. Nie mogę narzekać. W końcu wszystko zaczyna się układać. Może wreszcie będę mógł myśleć nieco ściślej? Nieścigany przez ciągłe poczucie samotnego osaczenia przez otaczającą rzeczywistość, wrogą i obcą? Może wreszcie zacznie mi się chcieć. Bo warto chcieć. Dla dwóch kotów w domku, żeby drogą karmę miały i stałą opiekę weterynaryjną. Albo nawet dla jednego pchlarza. Może kiedyś będę żałował. Ale może nie.
Dla tego jednego „nie”, dla tego jednego „ale” warto zaryzykować. I dla tych oczu.

P.S.
Sorry, że burzę nastrój, ale jak się to czyta to można się zrzygać tęczą. Coś Ty mi zrobił w człowieka?

Reklamy

Latarenka

Późna noc, a mimo to siedzę tutaj, wlepiając oczy w monitor i zmuszam sieć neuronową do nauki. Potem wrócę do śruby tocznej pewnikiem, może jeszcze raz rzucę okiem na model mechanizmu. Nawet nie myśli się ciężko. Jeden jest tylko problem, że mózg zdaje się dryfować, skakać między tematami, szukać innego zajęcia.

Inne zajęcie – właśnie! Jakże by się chciało rzucić tą naukę w diabły. Ale wiadomo, że nie lza takich głupot robić bo tym większy żal później będzie. Co mnie rozprasza spytacie? Wiele rzeczy: budzik współlokatora, nakazujący mu już po raz n-ty obudzić się i wrócić do nauki; gadu-gadu kuszące obietnicą ciekawej rozmowy; przeglądarka internetowa dająca tak wiele możliwości… Blog, na którym wpisy ostatnio pojawiają się jakby rzadziej i jakby bardziej błahe. Może odrobina poczucia winy względem Lunatyka, bo z braku czasu dawno z nim nie gadałem, a choć znajomość jest czysto wirtualna, to okazał się on na prawdę fajnym kumplem. Przepraszam Cię Luniak, ale ostatnio wracam do domu o nieboskich porach, albo jestem zajęty bardzo tak jak dziś. Obiecuję znaleźć więcej czasu.

Najbardziej jednak rozpraszają mnie myśli o pewnej osobie. O Paratolu, Shrike’u. Jest on mi latarenką. W mroku nocy myśli ciągle jak ćma lecą ku niemu. tylko odrobina samodyscypliny pozwala mi zająć się czymś produktywnym. Z drugiej jednak strony kaganek ten pozwala mi się zogniskować. Daje siłę i powód do samozaparcia. Nie chcę być głupi. Chcę coś osiągnąć. Od niedawna nie tylko dla siebie. Dlatego właśnie w momencie gdy skończę ten wpis, pójdę do łazienki, ochlapię twarz zimną wodą i powrócę do jakże ciekawych i ważkich problemów mechatroniki.

Durny jestem straszliwie przy tym wszystkim. Tak wpaść po uszy, w tak krótkim czasie? To jest w ogóle możliwe? Może to jak z pogodą? Po długiej suszy przychodzi ulewa. Byle by tylko zbyt gwałtowna nie była i nie zmyła nam gruntu spod nóg. Wierzę jednak, że to będzie raczej życiodajny deszcz na pustynię mojego życia emocjonalnego niźli biblijna powódź z jedną łódeczką, na którą Noe przez pomyłkę zabrał dwa samce jednorożca.

Kończę więc i odchodzę, wpatrzony w mały ognik. Mały ognik, który może dać początek huczącemu wesoło kominkowi wyładowanemu płonącym drewnem wiśni, pachnącym jeszcze żywicą, przy którym będzie mogło się ogrzać kilka osób. Dwie osoby.

Na zakończenie pragnę pozdrowić: Lunatyka, Lenę (która i tak pewnie tego nie przeczyta), Klaudię, Michała i pewnego Toda. No i oczywiście Ciebie J.

P.S.

Na prawdę nie wiem czy powinienem publikować taki sentymentalny bełkot. Będę się jeszcze wstydził xD.

Równowaga

Ostatnio się działo w moim środku dość dużo. Fascynacja, nadzieja, kubeł zimnej wody, chęć walki, rezygnacja, poczucie nieoznaczoności. Jednak dostrzegam, że mimo iż starym koniem jestem (lat niespełna 21) wciąż się uczę i dorastam. Szybciej dochodzę do równowagi po wstrząsach. To dobrze. Z drugiej strony popełniam błędy. Nieraz wiedząc, że coś jest błędem to planuję. Bo czasem nie można postąpić wbrew sobie. Czasem też do końca nie wie się co się zrobi. To wszystko chyba znaczy, że jestem człowiekiem. Bzdury takie piszę, osobiste tylko ostatnio, ale tak to bywa, jak się czasu nie ma, a w życiu dzieje się sporo. 

Myślę, że mało kto spoza mojego otoczenia coś z tego posta wyniesie bądź zrozumie, ale i tak go zamieszczę. A nóż któreś z Was przeczyta.

P.S.

Chętnie poznałbym bliżej pewnego skurwysyna siedzącego w dobrym człowieku. 😀
Mimo wszystko.

Ranek dobija się przez budzik do mojej świadomości. Wwierca się agresywną nutą w senne marzenia i rozwiewa je jak dym. Wstaję, włażę pod prysznic, wychodzę, robię herbatę. W głowie dziwny mętlik, jednak całkiem przyjemny. Siadam przy komputerze, standardowo przeglądam kilka stron. Na biurku jak zwykle bałagan. Włączam odtwarzacz muzyki, podkręcam głośniki i bombarduję zaspane uszy falą decybeli pod patronatem zespołu Hey. Myślę. Stanowczo za dużo, stanowczo zbyt głupio, stanowczo emocjonalnie i stanowczo nielogicznie. Kurwa, jak mi z tym dobrze.